Pixar brengt in de zomer van 2012 een nieuwe pareltje uit: Brave. Voor het eerst in de geschiedenis van Pixar met een vrouw in de hoofdrol. Whoehoe! Als Pixar liefhebber en cowgirl kan ik nu al niet wachten!
Roodharige chick Brave speelt zich af in de mythische Schotse hooglanden. Merida, een stoere roodharige chick die met pijl en boog haar ‘vrouwtje’ staat, is dochter van koning Fergus en koningin Elinor. Geen wonder dat deze prinses tegen de protocollen van haar koninkrijk ingaat en de boel op stelten zet. Wanneer Merida tijdens een meningverschil met haar moeder een roekeloze beslissing neemt, brengt ze het koninkrijk van haar vader en het leven van haar moeder in gevaar.
Merida doet er alles aan om dit alles terug te draaien en krijgt daarbij te maken met onvoorspelbare natuurkrachten, magie en een duistere, eeuwenoude vloek. Zoals het een echte Pixar betaamt moet er ook gelachen worden: Lord MacGuffin, Lord Macintosh en Lord Dingwall staan Merida ieder hun eigen wijze bij op haar queeste.
Stemmen De stem van Merida wordt vertolkt door de Schotse Kelly Macdonald. Zij speelde eerder in No Country for Old Men en Nanny McPhee en is deze zomer te zien als Helena Ravenclaw in Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2. Overige stemmen worden vertolkt door Billy Connolly (King Fergus), Emma Thompson (Queen Elinor), Julie Walters (Wijze Vrouw), Kevin McKidd (Lord MacGuffin), Craig Ferguson (Lord Macintosh) en Robbie Coltrane (Lord Dingwall).
Duister tintje
Brave is Pixars eerste sprookje en heeft, zeker in vergelijking met eerdere Pixar producties als Toy Story, Up en Cars, een ietwat duister tintje. De trailer ziet wat mij betreft veelbelovend uit!
Ik ben eruit hoor. Zoë krijgt voorlopig borstvoeding.Naar aanleiding van deze nachtelijke tweet viel gisteren de halve online wereld over me heen. Allemaal (uiteraard goedbedoelde) adviezen over flesvoeding, afbouwen en stoppen. Ik werd woest! Stelletje maffiosi!
“Denk je wel aan jezelf?” - Ja, dat doe ik heus wel “Zoë heeft veel meer aan een blije en energieke mama” - Ben ik dat nu niet? “Flesvoeding is helemaal niet slecht voor je kindje” – Dat zeg of denk ik ook helemaal niet! “Je kunt toch een of twee voedingen vervangen door de fles?” – En dan? Voedingen laten zitten verlaagt de productie “Het is heus geen schande om te stoppen” – Duh… “Deze 4,5 maand borstvoeding heeft Zoë toch al mooi meegenomen?” – En dus hebben de voedingen de komende maanden geen toegevoegde waarde meer?
Flesvoedingsmaffia
Iedereen heeft het altijd over de borstvoedingsmaffia, maar dit voelde als de flesvoedingsmaffia. Blijkbaar mag ik niet zeuren dat de borstvoeding me soms best zwaar valt. Het is immers mijn eigen keuze en er is een oplossing: flesvoeding. Nou, voor mij is dat niet de oplossing. Voorlopig niet althans.
Luisterend oor
Borstvoeding of niet. Eerlijk gezegd was dat helemaal niet de vraag. Ik ben namelijk nog lang niet klaar met borstvoeding en twijfel ook niet of ik moet doorgaan. Misschien had ik dat erbij moeten zetten in de tweet: #iktwijfelniet #ikluchtmijnhart. Want dat was het. Ik wilde alleen mijn hart luchten. Mijn ei even kwijt. Gewoon een #moppertweet. That’s all. Ik wilde geen advies, ik wilde alleen maar wat begrip. Iemand die zegt (en het ook echt meent): “Joh, rot voor je!”. Soms is luisteren meer dan genoeg.
And what about me?
Voorlopig krijgt Zoë gewoon borstvoeding. Omdat ik het beste voor haar wil. En mezelf daar best even voor wil wegcijferen. Het is maar zo kort dat ik dit haar mee kan geven en dan moet de rest (me-time, eetdates, uitjes, sociale contacten, etc) maar even on hold. Hopelijk begrijpt de rest van de wereld dat ook.
PS-jes
PS1. No offence naar iedereen met wie ik gisteren in discussie was. Ik weet dat iedereen het goed bedoelde. Maar ik oordeel niet over jullie, dus doe dat ook niet over mij
PS3. En een very special thanks to mijn lief, die mij thuis door dik en dun steunt in mijn keuze en zonder mopperen de volledige huishouding op zich neemt <3 <3
Bepakt en bezakt vertrokken Zoë en ik vanmiddag naar Almere. We hadden een afspraak met twittervriendin en tevens fotografe Laura Vlaanderen, a.k.a. @lauraVL en eigenaar van Perfect Portret, voor een professionele babyfotoshoot. Een hele gezellige middag en het resultaat mag er wezen.
Eén maand en één dag oud en nu al Hollands Next Topmodel.
Het is maandag, 3 januari, kwart over 6 ‘s ochtends. Liefs wekker gaat. Hij snoozet rustig verder, maar ik ben klaarwakker. Om half 7 moeten we namelijk het ziekenhuis bellen om te vragen of er plek is op de verlosafdeling voor het inleiden van de bevalling, waar we, mits er plek is, dan om 7 uur verwacht worden. Om 5 voor half 7 schop ik lief uit bed; hij moet bellen van mij, want ik kom hoogzwanger niet meer zo makkelijk mijn bed uit. Nog geen 2 minuten later komt hij weer boven. “Ik mag van de verpleegkundige blijven liggen want het duurt heus nog wel even, maar jij daarentegen moet nu naar het ziekenhuis want ze gaan vandaag kijken of gup zin heeft om te komen”, grapt hij. Slik… Ik aai over mijn buik. Zou dit de laatste dag zijn dat die daar zit?
Het ijzelt. Voetje voor voetje glibber ik naar de auto. Lief zet mijn kraamkoffertje en de maxicosi achterin en kruipt achter het stuur. Ik rijd immers al weken niet meer met mijn dikke buik. Om kwart over 7 wandelen bij het Rode Kruis ziekenhuis naar binnen. Het voelt niet gek, want de afgelopen 2 weken zijn we hier om de dag geweest voor ctg-scans en allerlei andere onderzoeken die ik en gup moesten ondergaan in verband met mijn hoge bloeddruk.
Op de derde verdieping aangekomen word ik weer aan de ctg gelegd en al snel horen we gups hartje regelmatig kloppen. De dienstdoende verloskundige constateert dat ik 1 cm ontsluiting heb en brengt tegelijkertijd de inleidingsgel bij me in. Het is nu kwart voor 8 ‘s ochtends en het lange wachten is begonnen. Gelukkig heb ik de laptop bij me en wat filmpjes. Heel langzaam komen de weeën op gang en ik kijk Disney’s Up voor wat afleiding.
Vlak voor de lunch wordt 2 cm ontsluiting geconstateerd. “Nou, dat schiet ook niet echt op”, denk ik. De verloskundige spreekt me moed in en zegt dat ze, als het meezit, de volgende keer gaat proberen mijn vliezen te breken. Als dat lukt, ga ik vandaag niet meer naar huis. Ow… oké. Gek genoeg voelt het nog steeds niet of ik vandaag ga bevallen. Ik lees op mijn mobiel een mailtje van een vriendin die me vandaag mist online, eet mijn lunchbroodjes en zet nog maar een filmpje op; Monster Inc. Vlak voor het einde zet ik de film af; de weeën worden langzaam heftiger en ik moet me concentreren om ze weg te puffen.
Om kwart voor 5 ‘s middags worden mijn vliezen gebroken. De weeën knallen erin. Na een tijdje puffen adviseert de verpleegkundige me onder de douche te gaan; daar kan ik beter ontspannen. Ik vind alles prima op dit moment. Onder de douche gaat alles nog sneller. Ik puf me het apelazerus en de weeën volgen zich steeds sneller op; een weeënstorm onder de douche. In mijn buik lijkt een alien te zitten, zo puilt hij uit tijdens een wee. Lief helpt waar hij kan; houdt de douche voor me vast en helpt me te herinneren door de ademen tijdens een wee. Wanneer ik het gevoel heb dat ik ga flauwvallen trek ik aan het koordje voor hulp. Verpleegkundige Mariëlle snelt binnen en ziet gelukkig meteen wat er aan de hand is. De weeën zijn zo heftig dat ik ze niet meer kan wegpuffen en ik ben aan het hyperventileren. Samen met haar vind ik weer het pufritme. Ze zegt me dat het wel tijd is voor wat pijnstilling en hoewel ik niet eens wist dat dat tot de mogelijkheden behoorde, knik ik hard ja. We keren terug in het weeënkamertje en vraag me af hoeveel ontsluiting ik zou hebben: 6, 7 cm misschien? De volgende wee voelt anders. Het voelt alsof ik moet persen. Mariëlle kijkt verbaasd naar mijn buik en zegt: “Oh jeetje, je bent al bijna zover”. Verloskundige Annet komt erbij en die beaamt het: 9,5 cm ontsluiting. “Die pijnstilling heeft geen zin meer, lieverd. We gaan beginnen!” Whuh?
Ik snap er helemaal niks meer van en word zelfs boos dat de pijnstilling me wordt ontzegd, maar word met bed en al naar een andere kamer gereden. Voor mijn gevoel aan de andere kant van het ziekenhuis, maar in werkelijkheid is het precies de kamer ernaast. Tussen twee weeën verplaats ik naar het andere bed. “Bij de volgende wee gaan we voorzichtig meepersen. Dan pak je je benen vast en krul je op als een schilpadje,” vertelt Mariëlle. “Ja doeiii!” denk ik bij mezelf, maar Mariëlle en Annet pakken mijn benen en duwen me in de juiste houding terwijl lief mijn hoofd ondersteunt. Deze wee snap ik nog even niet goed hoe ik moet persen; de omschakeling van twee uur lang puffen naar persen resulteert in een gecombineerde pufpersactiviteit. “Dat is niet helemaal de bedoeling.” Mariëlle, mijn rots in de branding, legt me uit wat ik niet goed doe en de volgende wee snap ik het principe. Ik merk dat persen fijner voelt dan puffen, dus dit gaat me goed af. Ik kom ook weer wat meer bij mijn positieven en besef me ineens dat ons meisje niet lang meer op zich laat wachten. En ja hoor, 3 persweeën later komt onze prachtige dochter Zoë Whistler van Gelder ter wereld.
Vandaag, precies 4 weken later, voelt 3 januari 2011 als een vage droom. Achteraf denk ik dat ik absoluut niet mag klagen over mijn bevalling. Tuurlijk was het geen pretje, zeker niet tijdens de laatste ontsluitingsweeën, maar ik weet nu ook dat ik het kan. En Zoë is een heerlijk zoet kindje, met de ogen, oren en haren van haar vader, en de wimpers, neusje en wangen van haar moeder. De perfecte mix, met als oorsprong Whistler, Canada. Zoiets moois, verwekt tijdens de mooiste huwelijksreis die ik me kon wensen, doet alles snel vergeten.
27 december 2010 – 40 weken zwanger, 74.9 kilo, buikomvang 106 cm
Je bent er klaar voor, gup. Klaar om de wijde wereld te verkennen. 40 weken lang hebben we saampies lief en leed gedeeld, te lezen in de vorige blogposts. Of eigenlijk 38 weken, want de eerste 2 weken was je nog versprokkeld tussen mij en je paps.
Toch bijzonder, hoor gup. Hoe het allemaal begon tijdens onze honeymoon in Whistler, Canada. Nooit, nooit, NOOIT had ik gedacht daar zwanger te worden: uit principe wilde ik eerst getrouwd zijn en zoiets lukt normaliter niet een eerste keer. Maar uitzonderingen bevestigen blijkbaar de regel. Samen met je paps grapte ik over misselijkheid terwijl we de winkeltjes in Whistler leegshopten. We kochten er een heel stoer rompertje (bedoeld voor je achternichtje Fleur maar toen we erachter kwamen dat jij onderweg was, hebben we hem natuurlijk voor jou bewaard), je paps en ik smolten weg bij een kindersnowboardje van Burton en op het vliegveld van Vancouver maakten we een foto voor je opa: “Leuk, voor als we ooit zwanger worden”, grapten we. En ondanks al deze voortekenen, heeft het nog een poos geduurd voordat we echt geloofden dat je onderweg was.
Een echte winterse liefdesbaby; verwekt in de sneeuw en waarschijnlijk wordt je ook geboren met sneeuw. Je bent welkom, lief klein guppietje. Of je nu dit jaar nog komt of in 2011, je paps en ik gaan heel erg van jou genieten. Xoxoxo
13 december 2010 – 38 weken zwanger, 75.2 kilo, buikomvang 106 cm
De week vliegt voorbij! Ben ook wel erg druk geweest: bijkletssessies met vriendinnen, allerlei laatste regeldingen, biosbezoekjes, shop till you drop… Verder heb ik honger, veel honger! De fruitsmoothies en bakjes vanilleyoghurt gaan erin als koek. Mjum!
20 december 2010 – 39 weken zwanger, 75.8 kilo, buikomvang 107 cm
Afgelopen week sloeg het babynieuws me om de oren! Ik werd er dinsdagavond plots een beetje zenuwachtig van. Inmiddels zijn er – tot zover ik weet – 4 baby’s van de zwangerschapsgym geboren (Luuk, Lizzy, Luuk en Silvan) en ook is collega Peter vader geworden van dochter Meike. Tjoe! Ik kan me er nog niks bij voorstellen dat wij over ca 2 weken ook een klein hummeltje hebben. Veel mensen vragen aan me: “Ben je er klaar voor?” Tja… alles is in huis en inmiddels ook op zijn plek, maar ik heb nog steeds liever dat je nog even blijft zitten hoor, Gup. Dus, ondanks de volle maan vannacht, doe dat maar lekker
6 december 2010 – 37 weken zwanger, 75.0 kilo, buikomvang 105 cm
Verlof gup. We hebben verlof. Joepie!! Ik moet nog wel een beetje wennen. Eigenlijk is er nog zoveel te doen, te regelen, te wassen, te verzorgen, dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen.
Het bed moet omhoog, je kleertjes gewassen, een proefdruk van het geboortekaartje moet gemaakt, de adressen verzamelen, je kamertje verder afmaken (je matras zit bijvoorbeeld nog in plastic…), het kraamkoffertje klaar maken, alle laatste kraamdingen voor jou en mij in huis halen (voedingsbh, luieremmervulling, …), het onderstel voor je maxicosi in mijn auto installeren, het kinderdagverblijf stalken of ze vanaf april plek voor je hebben (zo’n onzin dat ze dat nu nog niet weten, grmbl!!), de zolder verder opruimen, de kerstboom optuigen, de site voor Casa 403 maken, van zorgverzekeraar wisselen, wat dingetjes regelen voor familieweekend 2011, en tot slot nog afspreken met al mijn vriendinnetjes die ik heb verwaarloosd de afgelopen maanden. Nou. Dat dus zo’n beetje.
Afgelopen zaterdag hebben we wel nog even naar je gegluurd, gup. Je opa vB en oma vG waren er ook voor het eerst bij. Vooral je opa vond het erg spannend allemaal. Het was natuurlijk maar een een kort bezoekje om te checken of je werkelijk gedraaid was, maar toch hebben we veel over je gehoord van de echomevrouw. Dat je een klein koppie hebt met bolle wangen, een lekker dik buikje en korte beentjes. Volgens de berekening woog je bijna 2.700 gram, dat zal de komende 4 weken tot aan je geboorte toenemen tot ongeveer 3.400 gram. Prima hoor, gup! Daar doe ik het voor*!
*Mits je netjes een paar daagjes langer blijft zitten dan gepland, zo tot ca. 7 januari… Deal?
1 november 2010 – 32 weken zwanger, 70.6 kilo, buikomvang 98 cm
Gisteren een heerlijk dagje gerelaxed in de sauna met vriendin S. De eerste was wat onwennig – bij ieder schopje denk je: “Vindt ze het te warm?”, maar daarna kon ik me er heerlijk aan over geven. Prima te doen, ook al ben ik 7 maanden zwanger. Hmmm, dat doet me realiseren; over precies 2 maanden is het 1 januari 2011. Gek idee…
8 november 2010 – 33 weken zwanger, 72.1 kilo, buikomvang 99 cm
Off week. Te druk op het werk, ‘s avonds kapot op de bank, maar lijf te onrustig om lekker te kunnen slapen. En ‘s nachts om 2 uur en soms ook om 4 uur eruit om te plassen, waar guppie wakker van wordt en bij terugkomst in bed denkt: “Joei! Speeltijd!” En zo lig ik wakker in bed, wat op zich niet erg is voor een nachtmens als ik, maar de wekker gaat wel weer ‘s ochtends vroeg want het werk roept. Gelukkig was vrijdag mijn tweewekelijkse vrije dag en ik heb mezelf gedwongen helemaal niks te doen. Wat knapte ik daarvan op zeg! Ik merkte duidelijk dat ik daar het verdere weekend profijt van had. Tjoe, wat kijk ik uit naar mijn verlof. Uitslapen, chillen, filmpje kijken, boekje lezen. Heerlijk!
15 november 2010 – 34 weken zwanger, 73.5 kilo, buikomvang 101 cm
Afgelopen woensdag bij de verloskundige geweest. Met mij is alles goed en in orde, maar zoals ik al de hele tijd dacht is gup eigenwijs en ligt ze in stuit. Het is echt haar voorkeurshouding zo, met haar hoofdje bij mij lever, billen in mijn bekken en voetjes linksonder mijn hart. Volgens de verloskundige heeft ze tot 36 weken de tijd om te draaien, doet ze dat niet dan gaan we de mogelijke opties bespreken… Intussen denk ik positief: ze draait vast de komende week!
22 november 2010 – 35 weken zwanger, 74.5 kilo, buikomvang 103 cm
Ben je nu echt gedraaid, Gup? Afgelopen donderdag was ik ineens niet lekker. Na de lunch heb ik mijn spullen gepakt en ben ziek naar huis gegaan. Verloskundige Suzan raadde me aan osr-zakjes te halen en dat hielp gelukkig. Maar sindsdien voelt mijn buik anders. Nu, 4 dagen later, ben ik er bijna zeker van. Je bent gedraaid, Gup. Hoera! Overmorgen, na ons vk-bezoekje, weten we het zeker…
29 november 2010 – 36 weken zwanger, 74.3 kilo, buikomvang 103 cm
Je ligt goed, Gup! Dat dacht verloskundige Suzan tenminste ook. Om het zekere voor het onzekere te nemen mogen we je zaterdag 4 december nog een keertje bekijken op een zogenaamde liggingsecho. Jippy! Om daarna fijn cadeautjes uit te pakken; onze laatste Sinterklaasavond met zijn zessen in Santpoort.
Verder staat deze week in het teken van mijn laatste weekje werken voor mijn verlof. Drukte alom op kantoor, maar a.s. donderdag rond 17 uur laat ik toch echt de boel de boel. Vanaf dan ga ik – in ieder geval de komende 4 maanden – alleen nog maar leuke dingen met jou doen, gup!
4 oktober 2010 – 28 weken zwanger, 68.7 kilo, buikomvang 94 cm Niets bijzonders te melden.
11 oktober 2010 – 29 weken zwanger, 69.9 kilo, buikomvang 95 cm
Een heel gezellig maar ook druk familieweekend achter de rug. Ik ‘geloof’ (het thema van dit jaar) dat iedereen mijn 6 maanden buikje erg mooi vond. Tevens heeft je paps geloof ik een besluit genomen over je naam, gup. Volledig dronken gevoerd door je oom Kasper – die vond dat je pap opnieuw ontgroend moest worden in de familie Van Berkel gezien hij dit jaar is getrouwd met mij – fluisterde je pap vrijdagavond in mijn oor: “Ik hou heel veel van je, lief. En ook van jou, …” terwijl ie zijn hand op mijn buik legde. Dus…
18 oktober 2010 – 30 weken zwanger, 69.6 kilo, buikomvang 95 cm
Vanochtend constateerde de verloskundige dat gup dwarsligt. Met haar hoofdje bij mijn lever en voetjes onder mijn hart. Volgens mijn gevoel ligt gup al weken zo. Hopelijk ziet ze snel af van deze voorkeurshouding en draait ze netjes met haar hoofdje naar benee. In principe heeft gup daar nog 6 weken de tijd voor, dus de vk maakte ze nog geen zorgen. Dan doe ik dat dus ook maar niet.
25 oktober 2010 – 31 weken zwanger, 70.7 kilo, buikomvang 96 cm
Donderdagochtend vroeg, om 5:45 uur, werd ik wakker met pijn in mijn buik. In golfbewegingen kwam het, inclusief harde buiken. Gelukkig verdwenen de krampen met behulp van ademhalingsoefeningen na een poosje, maar dit was duidelijk een seintje van mijn lichaam dat het een tandje minder moet. Zowel op het werk – ondanks het leuke nieuwe project waar ik vol enthousiasme mee bezig ben – als in mijn vrije tijd; per week maximaal 1 avond buiten de deur (exclusief gym op dinsdag en zwemmen op woensdag). Nog een kleine 6 weken tot verlof.
6 september 2010 – 24 weken zwanger, 67.8 kilo, buikomvang 92 cm
Afgelopen zaterdag waren we op kraamvisite bij achternichtje Fleur. Wat een heerlijk droppie. Ze was heel zoet, ondanks dat het bijna etenstijd was en ze dus lekker in mijn armen lag te smakken. Toen ze na een poosje toch een eerste aanzet tot huilgeluidjes maakte, reageerde Gup direct met een schop onder haar kont. LOL!
13 september 2010 – 25 weken zwanger, 67.7 kilo, buikomvang 92 cm
We hebben dit weekend je kamertje besteld, gup. Wit met antracietkleurig hout. En daarbij zowat de hele teigetje-collectie; lakentje, waskussenhoes, slaapzakje, badcapeje, stof voor het hemeltje dat je oma gaat maken. Half november wordt ie geleverd, samen met de kinderwagen en toebehoren. Maar voordat je straks in je nieuwe kamertje ligt, mag je eerst bij pap en mam op de kamer in het wiegje liggen wat je overgrootvader 60 jaar geleden heeft gemaakt. Je mam en je oma hebben hier ook als baby’tje in gelegen. Je oma verft en bekleedt hem helemaal opnieuw, speciaal voor jou. En je ligt straks onder de lakentjes waar je overgrootmoeder de door je overgrootvader getekende diertjes op heeft geborduurd. Nostalgie <3
20 september 2010 – 26 weken zwanger, 68.1 kilo, buikomvang 93 cm De hormonen gieren door mijn lijf. Dit weekend een compleet nieuw badmeubel besteld. Ach, na een kleine 3 jaar met enkel een wastafel en rekje eronder werd het ook wel eens tijd voor wat praktisch en knaps in onze nieuwbouwhuis. Als ik daar de hormonen de schuld van mag geven, doe ik dat graag. Owja… en naast badkamermeubel ook een uberstoere babytas geshopt. Geld moet rollen, zegt mijn pappa altijd
27 september 2010 – 27 weken zwanger, 69.1 kilo, buikomvang 94 cm
Tjek! Box is ook besteld. Hij is groot, met stoere platte spijlen (ronde spijlen doen lief denken aan een gevangenis), flinke la eronder met ik-schop-de-la-lekker-hard-dicht-maar-hij-sluit-toch-zacht-systeem, en op pootjes zodat het niet zo’n blok in de woonkamer wordt. Dit alles wordt mogelijk gemaakt door oma van ondergetekende, die haar achterkleinkind in wording graag een mooi cadeau wil doen. Lief!
Verder groot nieuws; de wintersport van 2011 is geboekt! De reis gaat naar Tignes en raadt eens wie er meegaan (naast het gebruikelijke gezelschap van de afgelopen jaren)? Ons kersverse achternichtje Fleur, met haar pappa en mamma en opa en oma (mijn peetoom en tante). Woei! Net als vroeger… toen we ook altijd al samen op vakantie gingen. En dit jaar dus met 2 kleine hummeltjes in de sneeuw. Is het al maart 2011?
