Alle hersenspinsels van augustus 2010

2 augustus 2010 – 19 weken zwanger, 65.5 kilo, buikomtrek 86 cm
Gup trappelt er vrolijk op los. Volgens mij duurt het niet lang en het is ook aan de buitenkant voelbaar. Elke avond zegt Niels even hallo met zijn hand, maar vreemd genoeg wordt gup daar juist rustig van. Of misschien is dat juist een goed teken…

9 augustus 2010 – 20 weken zwanger, 65.9 kilo, buikomtrek 88 cm
Morgen gaan we bekijken of je een guppie of guppinnetje bent. En of alles erop en eraan zit natuurlijk. Spannend hoor. Veel mensen hebben al hun voorspelling gedaan: zo’n 90% is er zeker van dat je een meisje bent. Je paps, zijn beste vriend, een vriendin en nog een enkeling denkt een knul. Hopelijk ben je niet te preuts en laat je jezelf in volle glorie zien. We zijn reuze benieuwd hoor! En jongen of meid, welkom ben je! Vanaf a.s. donderdag gaan we lekker 2 weken bijkomen van het spannende nieuws en uitbuiken in Casa 403 in Spanje.

16 augustus 2010 – 21 weken zwanger, 66.5 kilo, buikomtrek 90 cm
Gefeliciteerd met je pappa’s verjaardag Gup! Die is vandaag 32 geworden. Of moet ik zeggen: Guppin? Want vorige week op de echo was je totaal niet preuts en was de echomevrouw er 100% van overtuigd: “Drie streepjes, da’s overduidelijk een meid.” Woei!

Zat ik dus toch helemaal juist met mijn gevoel. Als je een jongetje bleek te zijn was dat natuurlijk ook heerlijk geweest, maar dan had ik wel even opnieuw kennis met je moeten maken. Voor mijn gevoel ben je al zo lang een meisje. Eigenlijk vanaf het moment dat ik tegen mijn pappa het woord “kleindochter” eruit flapte. Dat was op moederdag, de dag dat we de test hadden gedaan. Nog geen 7 weken zwanger was ik toen. Hoe kon ik dat nou weten? Toch, vanaf dat moment was je voor mij een meisje. En dat blijkt nu dus ook te kloppen.

Je paps vindt het ook leuk hoor! Toen we het echocentrum verlieten was ie er volgens mij al aan gewend. ‘s Avond zei je ook voor het eerst hallo tegen je paps. Zo’n flinke schop tegen zijn hand, dat moest hij toch wel voelen? Nou en of! Reken maar dat jij hem straks helemaal om je pinkie gaat winden. Dat doen dochters nu eenmaal met vaders. Ik, als ervaringsdeskundige, kan het weten ;)

23 augustus 2010 – 22 weken zwanger, 66.8 kilo, buikomtrek 91 cm
Heerlijk is het hier in Casa 403, hè gup? Afgelopen weekend zijn je opa en oma ook gearriveerd en oma heeft je voor het eerst gevoeld. Terwijl ik heerlijk een boekje aan het lezen was op het bedje bij het zwembad was jij een feestje aan het bouwen. Oma mocht meedoen van je. Wat een gezelligheid! Verder doen we hier lekker helemaal niks. Luieren, zwemmen, lunchen op het strand, siesta-en, boekje lezen en af en toe een stadje bezoeken. Dat vele rusten vind je volgens mij heerlijk want je groeit flink; ik krijg al een echte dikke buik.

30 augustus 2010 – 23 weken zwanger, 67.0 kilo, buikomtrek 92 cm
Joepie! Vandaag is je achternichtje Fleur geboren. Op jouw oma’s verjaardag nog wel. Betekent dit dat jij je aandient op Fleurs oma’s verjaardag op 29 december? Nee toch, gup? Ik heb liever dat je blijft zitten tot een paar dagen nà de uitgerekende datum van 31/12/2010. Deal?

Alle hersenspinsels van juli 2010 (sorry voor het cryptische subject, zie hieronder vetgedrukt de uitleg :))

5 juli 2010 – 15 weken zwanger, 63,5 kilo
Guppie liet zichzelf vanochtend prima horen hoor. ‘t Duurde weer eventjes – gup zat linksonder verstopt terwijl verloskundige Marlies dacht dat ie/ze zich rechtsboven bevond – maar luid en duidelijk ging het hartje tekeer. Alles was verder prima in orde: bloeddruk 100/60, gewicht 63,4 kilo. Maandag 2 augustus worden we weer verwacht.

12 juli 2010 – 16 weken zwanger, 63,9 kilo
Gisteren is Nederland 2e geworden op het wk. In de verlenging verloren van Spanje. Balen! Mijn oranje bavariajurkje gaat voorlopig weer even in de kast. Het stond ons saampies wel schattig, gup. Sinds vandaag verschillende opmerkingen over je gehad. Van collega’s. “Je gaat het echt zien, hè?”, “Wat een schattig bolletje!”, maar ook “Poeh, je wordt echt dik!” En bedankt! We moeten het saampies nog vijf en halve maand rooien hoor. Het liefst in een zo dragelijk mogelijke toestand.

Gelukkig is de weegschaal een stuk coulanter dan sommige collega’s. Een half tot één pond per week (soms komt er zelfs niks bij, jeej!) vind ik te overzien. Ook liet je je voor het eerst voelen deze week. Zo’n 2 minuten lang een rasperig geaai linksonder en na 10 minuten een boink. De rest van de week radiostilte. Knuf!

19 juli 2010 – 17 weken zwanger, 64,5 kilo, buikomtrek 85 cm
De afgelopen week stond in het teken van beweging. Rechtsonder, heel duidelijk voelbaar. Vooral woensdag en donderdag was gup aanwezig: ieder kwartier zo’n 3 minuten lang. Van het weekend en vandaag is het rustiger. Denk zelf dat gup is verplaatst naar beneden en daar voel ik het schoppen minimaal. Geeft niks, ik zal het vast nog vaak genoeg voelen.

Sinds deze week merk ik dat mijn bekken anders zijn / worden. Een ochtend zitten op mijn zachte comfi bureaustoel bezorgd me het gevoel van een houten kont. Alsof je een poos op een houten klapstoeltje hebt gezeten. Veel lopen dus en goed op mijn houding letten. Ook wordt het tijd om uit te zoeken wat voor zwangerschapsbeweging ik wil gaan doen na de vakantie. Gym, yoga, iets anders? Tips zijn welkom!

26 juli 2010 – 18 weken zwanger, 64,2 kilo, buikomtrek 86 cm
Van het weekend hebben lief en ik onze eerste stappen gewaagd in een babywinkel om te shoppen voor onze gup. Gek voelde dat. Omringd door buiken in verschillende maten (van zowel de dames als de heren!) schuifel je langs de geshowroomde babykamers en kinderwagens. En, hoewel we ons wel degelijk papa en mama in spé voelen nu guppie de laatste tijd lekker beweeglijk is, was het net of we helemaal niet in die winkel mochten zijn. Een soort in-group out-group gevoel, waarbij ieder individu van top tot teen wordt bekeken en op zo wordt beoordeeld op bekwaamheid in het (toekomstig) ouderschapsvak.

Eenmaal veilig in de auto keken lief en ik elkaar met een onzekere blik aan: Horen we er wel bij?’ Doen we het wel goed?. En willen we hier eigenlijk wel bij horen?. Al voordat we de parkeerplaats verlieten waren we het erover eens: wat kan ons het nou schelen! Zolang we saampies maar op een lijn zitten met wat we leuk, belangrijk, schattig, handig, stoer, veilig, lief en nodig vinden. En geloof me, dat zitten we :)

Het heeft eventjes geduurd, maar hier een uitgebreid fotoverslag van onze bruiloft op 2 april 2010.

Het was waanzinnig!!

PS: klik op een foto en vervolgens op PLAY. De slideshow speelt dan automatisch de foto’s in de juiste volgorde af. Je kunt ze ook in full screen bekijken, klik daarvoor op de diagonale pijltjes rechtsonder

Alle hersenspinsels van juni 2010

7 juni 2010 - 11 weken zwanger, 63 kilo
Weinig te melden.

14 juni 2010 – 12 weken zwanger, 62.7 kilo
Moe, heel moe deze week. En ik stond dit weekend kokkend in de Appie toen er daar ter promotie shoarma werd klaargemaakt. Getsie! Hoe halen ze het in hun hoofd!

Vanochtend was onze tweede afspraak bij de verloskundige. Centraal stond hartje luisteren. Maar guppie verstopte zich. Pas na 10 minuten inclusief gewiebel met mijn kont, liet ie/ze zich heel even horen. Het klonk nog ver weg, maar zeker duidelijk. Geeft niks hoor, guppie… volgens je paps lijk je op je moeder. Die is ook niet zo spraakzaam ‘s ochtends :-)

21 juni 2010 – 13 weken zwanger, 62.7 kilo
Voel me weer wat beter. Ik denk zelf dat de moeheid door ijzertekort komt. Afgelopen week veel Roosvicee Ferro gedronken en geloof dat dat helpt. Verder weinig bijzonderheden.

28 juni 2010 – 14 weken zwanger, 63.8 kilo
Vandaag, op de eerste dag dat Advance in Amsterdam gelegerd zit, heeft Nederland op het WK in Zuid-Afrika gewonnen van Slowakije. A.s. vrijdag nemen we het in de kwartfinale op tegen Brazilië. Hiep hoera! Al is guppie duidelijk van mening dat ik niet opeens enthousiast mag juichen; dan laat ie zich wel horen, of liever gezegd voelen. Ook afgelopen vrijdag- en zaterdagavond was guppie in zeurmodus, want terwijl ik gezellig met vriendinnetjes had afgesproken op het strand had ik last van een licht zeurbuikje. Anderzijds ben ik ruim een kilo zwaarder deze week, dus het lijkt me dat guppie zich ook niet al te veel ervan aantrekt en hard doorgroeit. Volgende week maandag weer een afspraak bij de VK, dan horen we vast weer meer.

10 weken zwanger, 61,2 kilo.
Af en toe weer misselijk, vooral als ik honger heb. Ook moeier deze week.

Daar lig ik dan. Lekker in bad in de bubbels die ik van @kimipedia heb gekregen. Zo met mijn foon in mijn hand in bad voel ik me net Rev Run van de MTV reality soap :-)

Het was een helse week maar heel fijn weekend. De week kroop werkelijk voorbij, al heb ik vrijdag heerlijk zwangerschapskleertjes geshopt met mam en Siets. En toen was het eindelijk (!) zaterdag. Met een dikke knoop in mijn buik reden we met zijn drieën naar het echocentrum. Mam zat naast me alsof we gezellig gingen lunchen, Niels zat fierefluitend achterin. Zenuwachtig? Nee dat waren ze totaal niet. En ik hield het zowat niet meer! Gelukkig konden we bijna direct naar binnen en na wat algemene vragen deed echoscopiste Joan het licht uit en mocht ik op het doktersbed met aan het voeteneind een grote tv gaan liggen. Plop; klodder gelei op mijn buik (inclusief bijbehorende “dit kan koud aanvoelen” tekst) en op zoek ging ze.

En daar was ie/ze dan. Een alientje van 2,4 cm met in het midden een plekje dat bewoog: het hartje klopte. En wat gebeurde er met mij? Ik kreeg de slappe lach waardoor mijn buikspieren aanspanden en Joan ons guppie uit het zicht verloor. Ik kon het niet helpen, het was de ontlading. Toen ik mijn slappe lach weer wat onder controle had, konden we weer verder. Ongelooflijk. Guppie bewoog zelfs. Buikspierchrunches (de hik?) en ook trappelden de ieniemienie beentjes. Verder vond ik het veels te kort (na een kwartier stonden we alweer buiten) en was ons guppie beter op het filmpje te zien dan de foto’s die we hebben meegekregen.

Nu geniet ik intens dat het eindelijk bekend is! Het was een ware hel de afgelopen weken. Iedereen die, zonder dat ze zich bewust zijn wat ze zeggen, aan je vraagt of je zwanger bent. Of dat in een grapje insinueren. Wat moet ik in hemelsnaam antwoorden op zo’n vraag of insinuatie? Hierbij beloof ik plechtig dat ik nooit meer tegen iemand zeg: “Geen wijntje? Ben je zwanger ofzo?” of “Jij bent de volgende die aan de beurt is om zwanger te worden.”

Zo. Inmiddels is het bad koud en mijn voetjes gerimpeld. Moet ook hard slapen, was moe vandaag. En stiekem is alweer veel te laat… Trusten guppie!

9 weken zwanger, 62.1 kilo.

Ik voel me de laatste dagen prima. Niet meer (zo) misselijk en ook niet moe. Afgelopen woensdag ook meegedaan aan Haarlem Night Skate en dat ging prima. Zo schattig; paps had speciaal voor mij een ontbijtkoekje meegenomen omdat ik had gezegd dat ik qua volume minder, maar qua frequentie vaker honger had. En als ik dan honger heb, MOET ik ook eten. Zo lief, hoe paps zo voor me zorgt <3.

Verder zijn we afgelopen dinsdag bij de verloskundigenpraktijk  geweest. Ons eerste gesprek was met verloskundige Suzanne, een leuke jonge meid met wie het gelijk klikte. Veel informatie meegekregen en we moeten beslissen of we een combinatietest willen. Daarmee berekenen ze de kans op een kindje met het syndroom van Down. Ben er nog niet helemaal uit of ik dat wil (het is maar een kansberekening en het kan je daarom ook onnodig ongerust maken), maar voor a.s. zaterdag moeten we beslissen want dan is de eerste echo…

Tjoe, wat vind ik dat spannend! Niet vanwege de combinatietest, maar omdat we dan voor het eerst kunnen zien of er echt een kindje leeft in mijn buik. Want hoewel ik wel degelijk voel dat mijn lijf verandert, voel ik hummel natuurlijk nog niet. Gek hoe dat je aan het twijfelen maakt. Zit ie er wel? Doet ie het wel? Noem me een muts, maar ik  voel me nu al een ongeruste moeder. A.s. zaterdag, 11:45 uur. Nog maar 5 nachtjes slapen…

8 weken zwanger, 61.8 kilo

Ineens passen mijn bh’s niet meer. Heb ik vorige week nog zo’n mooi nieuw setje gekregen voor mijn verjaardag van vrienden, nu prikt de beugel ongemakkelijk in mijn borst. Ik ben duidelijk een cupmaatje gegroeid. Verder voel ik me oke.  Zo nu en dan misselijk, maar gelukkig niet continu.

Ook ben ik nu een week gestopt met roken en dat gaat verbazingwekkend goed. En hoewel iedereen zegt dat ik een goede reden heb om het stoppen vol te houden, voelt dat voor mezelf niet zo. Het is een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt: als ik ooit zwanger wordt, stop ik met roken. Niet in het bijzonder voor het kindje (hoewel die er natuurlijk ook blij mee is), maar vooral voor mijn eigen gezondheid. Misschien maakt dat het zo makkelijk.

Morgen hebben we de eerste afspraak bij de verloskundige. Spannend!

Eigenlijk geloof ik het nog niet. Wat is nu een week? Ik ben ruim 5 jaar lang nagenoeg niet ongesteld geweest, dus hoe weet ik nu of ik overtijd ben? Maar toch. Toch. Toch flitst er nu in eens vanalles door mijn hoofd.

Dat ik 12 februari mijn spiraaltje er uit heb laten halen. Dat ik 22 februari niet ongesteld werd zoas verwacht, maar wel stipt maandag 22 maart. Dat, wanneer ik een cyclus van 28 dagen heb, ik rond 5 april vruchtbaar zou zijn. Dat ik me daar niks van aan heb getrokken op onze huwelijksnacht en de eerste dagen van onze huwelijksreis.

Ik meen te herinneren dat ik vroeger, als meisje van dertien en nog niet aan de anticonceptie, de klok erop gelijk kon zetten. Als dat – 15 jaar later – nog niet is veranderd, is het misschien niet gek om te denken wat ik nu denk. Daar komt bij dat ik me vreemd voel. Bij vlagen misselijk, minimale ongesteldheidspijntjes, de zijkanten van mijn borsten die zeer doen.

Het zal toch niet? Niet dat het ongewenst is, integendeel. Maar zou het echt de eerste keer meteen gelukt zijn? En ben ik dan net na kerst 2010 uitgerekend? In mijn planning had ik 2011 staan. Vanwege mijn geboortejaar (1981) en die van mamma (geboren in 1951), opa (geboren in 1921)  en overgrootopa (geboren in 1891).  Iedere keer 30 jaar ertussen. Ach, hummel moet maar even een weekje blijven zitten dan. En het positieve eraan is dat ik dan in ieder geval geen jaar snowboarden hoef te missen. Goede timing :-). Als ik na mijn verjaardag nog niet ongesteld ben geworden maar even een test halen…

Update 9 mei 2010 (Moederdag)
Twee streepjes. Hallo hummel!

Hoe cool?!

Een kort blogje ter ere van ons eigen bruidspoppetje. Custom made door MaryMade.it voor op de bruidstaart. Mijn jurk, boeket en haar, liefs pak, stropdas, “Mickey Blue Eyes” en vlinder op zijn schouder. En natuurlijk onze  snowboards :). Compleet met print nagemaakt. Chapeau @ Mary!!

Nu op naar Canada. De heliboardhoneymoon wacht…

Afgelopen donderdag was ik één van de twee lucky Dutch Cowgirls die op uitnodiging van Adobe dé film van dit najaar, Avatar mocht zien in IMAX 3D. Wat een gave film zeg!

Hoewel er een hoog good guy versus bad guy gehalte in zit en je flink de les gelezen wordt over hoe wij met zijn allen de aarde aan het vernietigen zijn, wanneer je dat los kunt laten, waan je jezelf in ultieme sprookjeswereld waaruit je niet meer weg wil. Echt, ik heb nog 3 nachten gedroomd dat ik ook zo’n Na’vi-vlecht had en daarmee vrolijk ronddartelde in de wondere wereld van Pandora. De visuele ervaring is één die je niet mag missen.

Collega DutchCowgirl Karina heeft namens ons tweeën onderstaand stuk geschreven op Dutch Cowgirls.

Avatar the Movie: Hell yeah

Ruimteschepen, buitenaardse wezens, de strijd tussen goed en kwaad, een vreemde planeet en een liefdesverhaal. Avatar heeft alle klassieke sciencefiction & fantasy (SFF)-elementen in zich en wil toch een mainstream film zijn. Misschien dat daarom een budget van 150 miljoen dollar is ingezet voor de promotie van dit visuele spektakel.

Want ook al houd je niet van het genre, spektakel is het. Het is regisseur James Cameron (Terminator, Aliens, Titanic) met een bodemloos budget en een grenzeloze visie en dus is het VEEL. En in een IMAX-theater met een 3D-bril op je neus waan je jezelf op die vreemde wereld, waar boomlange blauwe wezens in harmonie wonen met hun planeet Pandora.

De grond van hun geliefde wereld bevat echter een uiterst kostbaar mineraal, dat mensen ten koste van alles willen bezitten. Contact met de Na’vi, zoals de inheemse bevolking heet, verloopt moeizaam. In een laatste poging tot onderhandeling zijn Na’vi-lichamen gekweekt op basis van menselijk DNA. Deze Avatars zijn op afstand te besturen door een selecte groep mensen. Wanneer een van dat groepje wegvalt, neemt zijn (ongetrainde) tweelingbroer zijn plaats in. Deze militair verdwaalt (uiteraard) in zijn loyaliteiten tussen militaire macht, wetenschappelijke nieuwsgierigheid en liefde voor de Na’vi. Lukt het hem het vertrouwen te winnen van de Na’vi? Zal hij het vervolgens beschamen? Wie wint uiteindelijk de strijd?

“Veel verhaal is het niet,” verzuchtte CowGirl Lori-Lisa, “maar ik had daar ook willen vliegen en rondhollen!” Helemaal mee eens. Ik zie de werelden van mijn favo SFF-schrijvers al verfilmd. Want weer is er een hek van de dam. Who framed Roger Rabbit, Jurassic Park, The Matrix, Lord of the Rings, Avatar: allemaal mijlpalen in de ontwikkeling van special effects. Geen wonder dat Adobe zo groos trots is als een aap met zeven lullen dat hun software (mede) is gebruikt in deze productie, die 300 miljoen dollar heeft gekost.

En ook al houd je niet van de romantiek en/of militaire krachtpatserij, Avatar is alleen voor het vernieuwende een kijkje waard. Ik heb na Jaws 3D geen 3D meer gezien (Muppets 4D telt niet, toch?) en dit is toch wel even wat anders. Verfijnder. Realistischer. Zelfs in de Myst-achtige fantasie van Camerons wereld.