Afgelopen donderdag was ik één van de twee lucky Dutch Cowgirls die op uitnodiging van Adobe dé film van dit najaar, Avatar mocht zien in IMAX 3D. Wat een gave film zeg!

Hoewel er een hoog good guy versus bad guy gehalte in zit en je flink de les gelezen wordt over hoe wij met zijn allen de aarde aan het vernietigen zijn, wanneer je dat los kunt laten, waan je jezelf in ultieme sprookjeswereld waaruit je niet meer weg wil. Echt, ik heb nog 3 nachten gedroomd dat ik ook zo’n Na’vi-vlecht had en daarmee vrolijk ronddartelde in de wondere wereld van Pandora. De visuele ervaring is één die je niet mag missen.

Collega DutchCowgirl Karina heeft namens ons tweeën onderstaand stuk geschreven op Dutch Cowgirls.

Avatar the Movie: Hell yeah

Ruimteschepen, buitenaardse wezens, de strijd tussen goed en kwaad, een vreemde planeet en een liefdesverhaal. Avatar heeft alle klassieke sciencefiction & fantasy (SFF)-elementen in zich en wil toch een mainstream film zijn. Misschien dat daarom een budget van 150 miljoen dollar is ingezet voor de promotie van dit visuele spektakel.

Want ook al houd je niet van het genre, spektakel is het. Het is regisseur James Cameron (Terminator, Aliens, Titanic) met een bodemloos budget en een grenzeloze visie en dus is het VEEL. En in een IMAX-theater met een 3D-bril op je neus waan je jezelf op die vreemde wereld, waar boomlange blauwe wezens in harmonie wonen met hun planeet Pandora.

De grond van hun geliefde wereld bevat echter een uiterst kostbaar mineraal, dat mensen ten koste van alles willen bezitten. Contact met de Na’vi, zoals de inheemse bevolking heet, verloopt moeizaam. In een laatste poging tot onderhandeling zijn Na’vi-lichamen gekweekt op basis van menselijk DNA. Deze Avatars zijn op afstand te besturen door een selecte groep mensen. Wanneer een van dat groepje wegvalt, neemt zijn (ongetrainde) tweelingbroer zijn plaats in. Deze militair verdwaalt (uiteraard) in zijn loyaliteiten tussen militaire macht, wetenschappelijke nieuwsgierigheid en liefde voor de Na’vi. Lukt het hem het vertrouwen te winnen van de Na’vi? Zal hij het vervolgens beschamen? Wie wint uiteindelijk de strijd?

“Veel verhaal is het niet,” verzuchtte CowGirl Lori-Lisa, “maar ik had daar ook willen vliegen en rondhollen!” Helemaal mee eens. Ik zie de werelden van mijn favo SFF-schrijvers al verfilmd. Want weer is er een hek van de dam. Who framed Roger Rabbit, Jurassic Park, The Matrix, Lord of the Rings, Avatar: allemaal mijlpalen in de ontwikkeling van special effects. Geen wonder dat Adobe zo groos trots is als een aap met zeven lullen dat hun software (mede) is gebruikt in deze productie, die 300 miljoen dollar heeft gekost.

En ook al houd je niet van de romantiek en/of militaire krachtpatserij, Avatar is alleen voor het vernieuwende een kijkje waard. Ik heb na Jaws 3D geen 3D meer gezien (Muppets 4D telt niet, toch?) en dit is toch wel even wat anders. Verfijnder. Realistischer. Zelfs in de Myst-achtige fantasie van Camerons wereld.

Dat ik dit NIET zal doen op onze trouwdag!

Daar zat ik dan ineens, met niks anders bij me dan zakdoeken. Collega DutchCowgirl Marieke Visser bleek helaas verhinderd en ik was in de gelukkige positie voor haar de honneurs waar te nemen. Dus zo belandde ik op een zonnige vrijdagmorgen in het Ketelhuis te Amsterdam op de perspremière van de film waar iedereen het over heeft: Komt Een Vrouw Bij De Dokter, het regiedebuut van Reinout Oerlemans naar het gelijknamige boek van Kluun met in de hoofdrol Barry Atsma, Carice van Houten en Anna Drijver.

Het verhaal

Komt Een Vrouw Bij De Dokter vertelt het verhaal van Stijn. Stijn houdt van het leven en het leven houdt van Stijn; hij leidt een succesvol reclamebureau, heeft een prachtige dochter en de mooiste, lekkerste, meest sexy vrouw van de wereld. Dat Stijn af en toe van andere vrouwen geniet hoeft zijn Carmen niet te weten. Zijn hart is van Carmen, dus wat maakt het uit. Hij is ‘on top of the world’. Maar dan krijgt Carmen borstkanker. Zijn wereld stort in.

Carmen en Stijn komen terecht in een rollercoaster van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren en bestraling. Maar hij is er voor haar. Altijd. Hoe vreselijk moeilijk dat ook is. Maar dan is daar ineens Roos. Roos wordt zijn kankervrije oase, waar hij de kilte van thuis even kan vergeten. Wat hij nooit voor mogelijk had gehouden, gebeurt; hij wordt verliefd. Verslaafd zelfs, aan Roos. Elke vrije minuut wil hij bij haar zijn. Stijns leven wordt een chaos, iedereen vraagt aandacht, het kantoor moet door, zijn vrouw gaat dood. Stijn moet nú een keuze maken.

Schokkend respect

Iedereen kent het het verhaal van Komt Een Vrouw Bij de Dokter. Of je het boek nu gelezen hebt (er zijn in Nederland inmiddels 800.000 exemplaren verkocht) of niet (zoals ik), je weet dat het gaat over een man die tijdens het ziekbed van zijn vrouw vreemd gaat. Maar wat ik niet wist is dat het verhaal ook vertelt hoe zo’n ziekbed verloopt en welke behandelingen er ondergaan moeten worden.

Regisseur Reinout Oerlemans schroomt niet om deze schokkende facetten van de behandeling uit te lichten: de ongeïnteresseerde dokters die een diagnose stellen (briljante scene met Sascha Bulthuis), de pijn van een chemokuur, de schaamte van haaruitval, de brandwonden van bestraling, het amputeren van een borst en de afweging van euthanasie. Ik heb in mijn directe omgeving (gelukkig!) nooit met borstkanker te maken gehad en bij mij zorgt deze film voor een groot stuk bewustwording van deze rotziekte en een enorm respect voor iedereen die er zelf of als naaste mee in aanraking is gekomen.

Een ode aan de liefde

Die ondertitel klopt volledig. Liefde is volop aanwezig in de film. De chemie tussen Barry Atsma (Stijn) en Carice van Houten (Carmen) spat van het doek af. Ja, er is veel seks en de naakte lichamen vliegen je om de oren, maar juist in de scenes waar Stijn zijn zieke vrouw bijstaat en verzorgt zie je de vertederende liefde die hoort bij de uitspraak ‘tot de dood ons scheidt’. Wanneer Anna Drijver (Roos) ten tonele verschijnt is zij in eerste instantie het ultieme lustobject voor Stijn, maar al snel vervaagt hier de scheidslijn tussen lust en liefde en wordt zij niet alleen zijn ‘kankervrije oase’, maar ook degene aan wie Stijn opnieuw zijn hart kan geven.

Begrip

Kluun, auteur van het boek, is zelf zijn vrouw Judith verloren aan borstkanker. Komt Een Vrouw Bij De Dokter is in dat geval autobiografisch te noemen. Veel mensen (ik incluis) zijn van mening dat vreemdgaan not done is, helemaal tijdens het ziekbed van je partner. Maar het gekke is dat ik na het zien van deze film ook begrip heb voor het gedrag van Stijn. Hij vlucht weg van de pijn en het verdriet die het verliezen van zijn vrouw, zijn muze, zijn liefde, met zich meebrengt en belandt in de armen van een andere vrouw.

Het vluchtgedrag vind ik menselijk; we zoeken toch allemaal naar plaatsen en personen waarin en waarbij we ons gelukkig voelen? Het vreemdgaan maakt het precair, maar dit is niet iets dat Stijn voor de ziekte van Carmen niet deed. Wanneer de lust naar Roos omslaat in liefde worstelt Stijn met zijn geweten en hoewel hij Roos niet volledig kan loslaten, kiest hij uiteindelijk voor zijn Carmen en staat hij haar bij, in voor- en tegenspoed, tot de dood hen scheidt.

Aanrader

Komt Een Vrouw Bij De Dokter is een aanrader. Hoewel ik geen filmrecensent ben vind ik dat Carice en Barry de rollen realistisch en integer vertolken. Ook de muziek is treffend gekozen en het script vertelt het verhaal van Kluun goed, zonder warrige stukken waarbij je de draad verliest. Als laatste nog een tip: neem zakdoeken mee, ze zijn zeker nodig!

Blog ook gepost op DutchCowgirls.

Ik kijk naar mezelf in een grote spiegel. Verlegen, ietwat onzeker. Maar ook stralend. Mijn ogen zoeken via het spiegelbeeld de ogen van mijn moeder. Ik vind ze. Maar ik kan ze niet doorgronden. Huh? De ogen van mijn moeder, waarmee ik normaliter kan lezen en schrijven, vertellen me niet waar ik om vraag? Misschien komt het door de spiegel, vertroebelt die haar blik. Ik draai me om. Langzaam, want ik sta op een krukje die ik niet kan zien en straks val ik. Dat zou me toch een genante vertoning zijn!

Als ik ben omgedraaid zoek ik opnieuw de blik van mamma. Ik kijk vragend, maar ze vertellen me nog steeds niks. Of zie ik daar een twinkeling? Ik kan niet langer mijn mond houden. “En? Wat vind je?”. Het blijft stil. Langer dan ik van haar gewend ben, alsof ze haar woorden keurig afweegt. Ze glimlacht en zegt: “Je bent mooi.” Ik zie dat ze meer wil zeggen, maar ze houdt zich in. Alsof ze in stilte zegt: “Dit is iets wat je zelf moet beslissen, lieverd.”

Voorzichtig draai ik me weer om. Voetje voor voetje, op het onzichtbare krukje. Langzaam zie ik mijn spiegelbeeld opdoemen in de hoek van mijn linkeroog. Ik voel vlinders mijn buik. Opeens kan ik mezelf niet bedwingen en abrupt maak ik de rest van de draai af. “Oei, dat ging net goed!” Het is Siemona van de bruidswinkel die mijn hand pakt en voorkomt dat ik van het krukje val. Met een blos op mijn wangen kijk ik opnieuw naar mezelf in de grote spiegel. Daar staat een meisje die straks echt iemands vrouw wordt. Ja. Dit ben ik!

_{Gekregen van lief op vrijdag 28 augustus 2009 bij de ‘bron’ in Spanje}

Google Streetview meets video. Dat is Yellow Bird. Als kijker ben je niet langer passief en afhankelijk van de keuze van de regisseur, je bent zélf de regisseur. Klik, sleep, richt en draai je cursor in het filmpje en see for yourself.

De Groningse jongens Marc Groothelm en Rafael Redczus (het liefje van mijn nichtje Lisanne) bedachten de techniek. De camera met 6 lenzen neemt vanuit een vaste positie of hangend boven een mobiele cameraman de hele omgeving van 360º op. Een slimme techniek voegt alle geschoten beelden samen tot een video en zo kun jij als kijker zelf beslissen in welke richting je kijkt.

Blog ook gepost op Dutch Cowgirls.

Mijn lief is gek op vissen. En dan niet op de sport, maar vissen in een aquarium. Zijn vader noemde hem vroeger altijd guppie, misschien komt het daardoor. Zodra we in een tuincentrum lopen, wandelt hij gelijk naar de aquaria. Vervolgens krijg ik een paar schattige guppie-ogen op me gericht, en antwoord ik streng dat ie best een paar vissen mag, als ie het aquarium maar zelf schoonhoudt. Zo eentje lijkt me wel leuk.

This is IT. De laatste tour die Michael Jackson zou doen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Twee dagen voor zijn overlijden oefende Michael nog met zijn dansers. CNN publiceerde vandaag dit filmpje.

Verbaasd
Het verbaast mij hoe goed The King of Pop er twee dagen voor zijn dood nog uit ziet. De zang is niet live, maar de moves was hij blijkbaar niet verleerd.

Michael Jackson, RIP.

Blog ook gepost op Dutch Cowgirls

Hallo! Ik ben Aapie. Misschien heet ik wel anders, maar de eigenaar van deze blog noemt me zo. Ik vind het prima! Want ik vind haar heel lief.

Sinds 2 maanden kom ik geregeld op bezoek. De eerste keer sloop ik stiekem achter haar naar binnen toen ze op een dinsdagavond laat thuis kwam. “Surprise”, miauwde ik toen ze de deur achter zich dicht deed. Ik zette mijn grote Puss ‘n Boots ogen op en ik had haar in de pocket!

In het begin kwam ik niet zo vaak, maar de afgelopen 2 weken kom ik een paar keer per dag even kijken of ze thuis is. En dan miauw ik heel schattig waardoor ik meestal wel 10 minuutjes word geaaid. Maar ik mag niet meer mee naar binnen. Dat vindt die meneer die bij haar woont namelijk niet goed. Iemand nog tips hoe ik haar nog meer om mijn schattige krulstaart kan winden? Ik lees ze graag in de comments.

Ik heb niks met Barbie. Nooit gehad eigenlijk. Ik speelde vroeger altijd met lego. Of met He-man. Of met Transformers. Of ik fungeerde als keeper in bushokje in onze straat. Mijn 3 jaar oudere broer wist me altijd te overtuigen dat jongensdingen veel leuker waren. En ach, als vierjarig meisje is alles wat je grote broer zegt de waarheid.

Dat deze ‘Barbie foot‘ van de Franse ontwerper Chloe Ruchon nooit een plek zal veroveren in mijn game room (ja, die heb ik), moge duidelijk zijn. Daar is ie mij net iets te zoet voor. Maar wie weet kan het jullie goedkeuring wel wegdragen?