Posts Tagged ‘bruiloft’

Het heeft eventjes geduurd, maar hier een uitgebreid fotoverslag van onze bruiloft op 2 april 2010.

Het was waanzinnig!!

PS: klik op een foto en vervolgens op PLAY. De slideshow speelt dan automatisch de foto’s in de juiste volgorde af. Je kunt ze ook in full screen bekijken, klik daarvoor op de diagonale pijltjes rechtsonder

Eigenlijk geloof ik het nog niet. Wat is nu een week? Ik ben ruim 5 jaar lang nagenoeg niet ongesteld geweest, dus hoe weet ik nu of ik overtijd ben? Maar toch. Toch. Toch flitst er nu in eens vanalles door mijn hoofd.

Dat ik 12 februari mijn spiraaltje er uit heb laten halen. Dat ik 22 februari niet ongesteld werd zoas verwacht, maar wel stipt maandag 22 maart. Dat, wanneer ik een cyclus van 28 dagen heb, ik rond 5 april vruchtbaar zou zijn. Dat ik me daar niks van aan heb getrokken op onze huwelijksnacht en de eerste dagen van onze huwelijksreis.

Ik meen te herinneren dat ik vroeger, als meisje van dertien en nog niet aan de anticonceptie, de klok erop gelijk kon zetten. Als dat – 15 jaar later – nog niet is veranderd, is het misschien niet gek om te denken wat ik nu denk. Daar komt bij dat ik me vreemd voel. Bij vlagen misselijk, minimale ongesteldheidspijntjes, de zijkanten van mijn borsten die zeer doen.

Het zal toch niet? Niet dat het ongewenst is, integendeel. Maar zou het echt de eerste keer meteen gelukt zijn? En ben ik dan net na kerst 2010 uitgerekend? In mijn planning had ik 2011 staan. Vanwege mijn geboortejaar (1981) en die van mamma (geboren in 1951), opa (geboren in 1921)  en overgrootopa (geboren in 1891).  Iedere keer 30 jaar ertussen. Ach, hummel moet maar even een weekje blijven zitten dan. En het positieve eraan is dat ik dan in ieder geval geen jaar snowboarden hoef te missen. Goede timing :-). Als ik na mijn verjaardag nog niet ongesteld ben geworden maar even een test halen…

Update 9 mei 2010 (Moederdag)
Twee streepjes. Hallo hummel!

Hoe cool?!

Een kort blogje ter ere van ons eigen bruidspoppetje. Custom made door MaryMade.it voor op de bruidstaart. Mijn jurk, boeket en haar, liefs pak, stropdas, “Mickey Blue Eyes” en vlinder op zijn schouder. En natuurlijk onze  snowboards :). Compleet met print nagemaakt. Chapeau @ Mary!!

Nu op naar Canada. De heliboardhoneymoon wacht…

Dat ik dit NIET zal doen op onze trouwdag!

Ik kijk naar mezelf in een grote spiegel. Verlegen, ietwat onzeker. Maar ook stralend. Mijn ogen zoeken via het spiegelbeeld de ogen van mijn moeder. Ik vind ze. Maar ik kan ze niet doorgronden. Huh? De ogen van mijn moeder, waarmee ik normaliter kan lezen en schrijven, vertellen me niet waar ik om vraag? Misschien komt het door de spiegel, vertroebelt die haar blik. Ik draai me om. Langzaam, want ik sta op een krukje die ik niet kan zien en straks val ik. Dat zou me toch een genante vertoning zijn!

Als ik ben omgedraaid zoek ik opnieuw de blik van mamma. Ik kijk vragend, maar ze vertellen me nog steeds niks. Of zie ik daar een twinkeling? Ik kan niet langer mijn mond houden. “En? Wat vind je?”. Het blijft stil. Langer dan ik van haar gewend ben, alsof ze haar woorden keurig afweegt. Ze glimlacht en zegt: “Je bent mooi.” Ik zie dat ze meer wil zeggen, maar ze houdt zich in. Alsof ze in stilte zegt: “Dit is iets wat je zelf moet beslissen, lieverd.”

Voorzichtig draai ik me weer om. Voetje voor voetje, op het onzichtbare krukje. Langzaam zie ik mijn spiegelbeeld opdoemen in de hoek van mijn linkeroog. Ik voel vlinders mijn buik. Opeens kan ik mezelf niet bedwingen en abrupt maak ik de rest van de draai af. “Oei, dat ging net goed!” Het is Siemona van de bruidswinkel die mijn hand pakt en voorkomt dat ik van het krukje val. Met een blos op mijn wangen kijk ik opnieuw naar mezelf in de grote spiegel. Daar staat een meisje die straks echt iemands vrouw wordt. Ja. Dit ben ik!

_{Gekregen van lief op vrijdag 28 augustus 2009 bij de ‘bron’ in Spanje}

Ik en mijn nichtje Geke schelen nog geen maand in leeftijd, we zijn allebei gezegend met een blonde bos met krullen en als kind waren we net tweelingzusjes.

Toeval of niet, onze leventjes lijken nogal op elkaar. Geke en ik kregen allebei onze eerste baan in januari 2004. Op 9 april 2004 trokken Geke en haar vriend Toon in hun eerste huis, een koopflatje in Den Bosch. Precies 1 week later, op 16 april 2004, verlieten Niels en ik het ouderlijk nest om te gaan samenwonen in ons huurflatje in IJmuiden. En de oplevering van ons spiksplinternieuwe ‘grote mensen’ huis (4 december 2007) geschiedde 1 dag nadat Toon en Geke de sleutel van hun eerste ‘grote mensen’ huis kregen.

Afgelopen vrijdag, op 12-12, dag beloofden de oogverblindende bruid Geke en stijlvolle bruidegom Toon elkaar tijdens een intieme en ontroerende ceremonie eeuwige trouw, met daarop volgend het knalfeest van het jaar. Ik heb echt genoten die dag. Maar waarom kijkt iedereen me nu ineens met vragende ogen aan?