10 weken zwanger, 61,2 kilo.
Af en toe weer misselijk, vooral als ik honger heb. Ook moeier deze week.

Daar lig ik dan. Lekker in bad in de bubbels die ik van @kimipedia heb gekregen. Zo met mijn foon in mijn hand in bad voel ik me net Rev Run van de MTV reality soap :-)

Het was een helse week maar heel fijn weekend. De week kroop werkelijk voorbij, al heb ik vrijdag heerlijk zwangerschapskleertjes geshopt met mam en Siets. En toen was het eindelijk (!) zaterdag. Met een dikke knoop in mijn buik reden we met zijn drieën naar het echocentrum. Mam zat naast me alsof we gezellig gingen lunchen, Niels zat fierefluitend achterin. Zenuwachtig? Nee dat waren ze totaal niet. En ik hield het zowat niet meer! Gelukkig konden we bijna direct naar binnen en na wat algemene vragen deed echoscopiste Joan het licht uit en mocht ik op het doktersbed met aan het voeteneind een grote tv gaan liggen. Plop; klodder gelei op mijn buik (inclusief bijbehorende “dit kan koud aanvoelen” tekst) en op zoek ging ze.

En daar was ie/ze dan. Een alientje van 2,4 cm met in het midden een plekje dat bewoog: het hartje klopte. En wat gebeurde er met mij? Ik kreeg de slappe lach waardoor mijn buikspieren aanspanden en Joan ons guppie uit het zicht verloor. Ik kon het niet helpen, het was de ontlading. Toen ik mijn slappe lach weer wat onder controle had, konden we weer verder. Ongelooflijk. Guppie bewoog zelfs. Buikspierchrunches (de hik?) en ook trappelden de ieniemienie beentjes. Verder vond ik het veels te kort (na een kwartier stonden we alweer buiten) en was ons guppie beter op het filmpje te zien dan de foto’s die we hebben meegekregen.

Nu geniet ik intens dat het eindelijk bekend is! Het was een ware hel de afgelopen weken. Iedereen die, zonder dat ze zich bewust zijn wat ze zeggen, aan je vraagt of je zwanger bent. Of dat in een grapje insinueren. Wat moet ik in hemelsnaam antwoorden op zo’n vraag of insinuatie? Hierbij beloof ik plechtig dat ik nooit meer tegen iemand zeg: “Geen wijntje? Ben je zwanger ofzo?” of “Jij bent de volgende die aan de beurt is om zwanger te worden.”

Zo. Inmiddels is het bad koud en mijn voetjes gerimpeld. Moet ook hard slapen, was moe vandaag. En stiekem is alweer veel te laat… Trusten guppie!

Afgelopen donderdag was ik één van de twee lucky Dutch Cowgirls die op uitnodiging van Adobe dé film van dit najaar, Avatar mocht zien in IMAX 3D. Wat een gave film zeg!

Hoewel er een hoog good guy versus bad guy gehalte in zit en je flink de les gelezen wordt over hoe wij met zijn allen de aarde aan het vernietigen zijn, wanneer je dat los kunt laten, waan je jezelf in ultieme sprookjeswereld waaruit je niet meer weg wil. Echt, ik heb nog 3 nachten gedroomd dat ik ook zo’n Na’vi-vlecht had en daarmee vrolijk ronddartelde in de wondere wereld van Pandora. De visuele ervaring is één die je niet mag missen.

Collega DutchCowgirl Karina heeft namens ons tweeën onderstaand stuk geschreven op Dutch Cowgirls.

Avatar the Movie: Hell yeah

Ruimteschepen, buitenaardse wezens, de strijd tussen goed en kwaad, een vreemde planeet en een liefdesverhaal. Avatar heeft alle klassieke sciencefiction & fantasy (SFF)-elementen in zich en wil toch een mainstream film zijn. Misschien dat daarom een budget van 150 miljoen dollar is ingezet voor de promotie van dit visuele spektakel.

Want ook al houd je niet van het genre, spektakel is het. Het is regisseur James Cameron (Terminator, Aliens, Titanic) met een bodemloos budget en een grenzeloze visie en dus is het VEEL. En in een IMAX-theater met een 3D-bril op je neus waan je jezelf op die vreemde wereld, waar boomlange blauwe wezens in harmonie wonen met hun planeet Pandora.

De grond van hun geliefde wereld bevat echter een uiterst kostbaar mineraal, dat mensen ten koste van alles willen bezitten. Contact met de Na’vi, zoals de inheemse bevolking heet, verloopt moeizaam. In een laatste poging tot onderhandeling zijn Na’vi-lichamen gekweekt op basis van menselijk DNA. Deze Avatars zijn op afstand te besturen door een selecte groep mensen. Wanneer een van dat groepje wegvalt, neemt zijn (ongetrainde) tweelingbroer zijn plaats in. Deze militair verdwaalt (uiteraard) in zijn loyaliteiten tussen militaire macht, wetenschappelijke nieuwsgierigheid en liefde voor de Na’vi. Lukt het hem het vertrouwen te winnen van de Na’vi? Zal hij het vervolgens beschamen? Wie wint uiteindelijk de strijd?

“Veel verhaal is het niet,” verzuchtte CowGirl Lori-Lisa, “maar ik had daar ook willen vliegen en rondhollen!” Helemaal mee eens. Ik zie de werelden van mijn favo SFF-schrijvers al verfilmd. Want weer is er een hek van de dam. Who framed Roger Rabbit, Jurassic Park, The Matrix, Lord of the Rings, Avatar: allemaal mijlpalen in de ontwikkeling van special effects. Geen wonder dat Adobe zo groos trots is als een aap met zeven lullen dat hun software (mede) is gebruikt in deze productie, die 300 miljoen dollar heeft gekost.

En ook al houd je niet van de romantiek en/of militaire krachtpatserij, Avatar is alleen voor het vernieuwende een kijkje waard. Ik heb na Jaws 3D geen 3D meer gezien (Muppets 4D telt niet, toch?) en dit is toch wel even wat anders. Verfijnder. Realistischer. Zelfs in de Myst-achtige fantasie van Camerons wereld.

Daar zat ik dan ineens, met niks anders bij me dan zakdoeken. Collega DutchCowgirl Marieke Visser bleek helaas verhinderd en ik was in de gelukkige positie voor haar de honneurs waar te nemen. Dus zo belandde ik op een zonnige vrijdagmorgen in het Ketelhuis te Amsterdam op de perspremière van de film waar iedereen het over heeft: Komt Een Vrouw Bij De Dokter, het regiedebuut van Reinout Oerlemans naar het gelijknamige boek van Kluun met in de hoofdrol Barry Atsma, Carice van Houten en Anna Drijver.

Het verhaal

Komt Een Vrouw Bij De Dokter vertelt het verhaal van Stijn. Stijn houdt van het leven en het leven houdt van Stijn; hij leidt een succesvol reclamebureau, heeft een prachtige dochter en de mooiste, lekkerste, meest sexy vrouw van de wereld. Dat Stijn af en toe van andere vrouwen geniet hoeft zijn Carmen niet te weten. Zijn hart is van Carmen, dus wat maakt het uit. Hij is ‘on top of the world’. Maar dan krijgt Carmen borstkanker. Zijn wereld stort in.

Carmen en Stijn komen terecht in een rollercoaster van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren en bestraling. Maar hij is er voor haar. Altijd. Hoe vreselijk moeilijk dat ook is. Maar dan is daar ineens Roos. Roos wordt zijn kankervrije oase, waar hij de kilte van thuis even kan vergeten. Wat hij nooit voor mogelijk had gehouden, gebeurt; hij wordt verliefd. Verslaafd zelfs, aan Roos. Elke vrije minuut wil hij bij haar zijn. Stijns leven wordt een chaos, iedereen vraagt aandacht, het kantoor moet door, zijn vrouw gaat dood. Stijn moet nú een keuze maken.

Schokkend respect

Iedereen kent het het verhaal van Komt Een Vrouw Bij de Dokter. Of je het boek nu gelezen hebt (er zijn in Nederland inmiddels 800.000 exemplaren verkocht) of niet (zoals ik), je weet dat het gaat over een man die tijdens het ziekbed van zijn vrouw vreemd gaat. Maar wat ik niet wist is dat het verhaal ook vertelt hoe zo’n ziekbed verloopt en welke behandelingen er ondergaan moeten worden.

Regisseur Reinout Oerlemans schroomt niet om deze schokkende facetten van de behandeling uit te lichten: de ongeïnteresseerde dokters die een diagnose stellen (briljante scene met Sascha Bulthuis), de pijn van een chemokuur, de schaamte van haaruitval, de brandwonden van bestraling, het amputeren van een borst en de afweging van euthanasie. Ik heb in mijn directe omgeving (gelukkig!) nooit met borstkanker te maken gehad en bij mij zorgt deze film voor een groot stuk bewustwording van deze rotziekte en een enorm respect voor iedereen die er zelf of als naaste mee in aanraking is gekomen.

Een ode aan de liefde

Die ondertitel klopt volledig. Liefde is volop aanwezig in de film. De chemie tussen Barry Atsma (Stijn) en Carice van Houten (Carmen) spat van het doek af. Ja, er is veel seks en de naakte lichamen vliegen je om de oren, maar juist in de scenes waar Stijn zijn zieke vrouw bijstaat en verzorgt zie je de vertederende liefde die hoort bij de uitspraak ‘tot de dood ons scheidt’. Wanneer Anna Drijver (Roos) ten tonele verschijnt is zij in eerste instantie het ultieme lustobject voor Stijn, maar al snel vervaagt hier de scheidslijn tussen lust en liefde en wordt zij niet alleen zijn ‘kankervrije oase’, maar ook degene aan wie Stijn opnieuw zijn hart kan geven.

Begrip

Kluun, auteur van het boek, is zelf zijn vrouw Judith verloren aan borstkanker. Komt Een Vrouw Bij De Dokter is in dat geval autobiografisch te noemen. Veel mensen (ik incluis) zijn van mening dat vreemdgaan not done is, helemaal tijdens het ziekbed van je partner. Maar het gekke is dat ik na het zien van deze film ook begrip heb voor het gedrag van Stijn. Hij vlucht weg van de pijn en het verdriet die het verliezen van zijn vrouw, zijn muze, zijn liefde, met zich meebrengt en belandt in de armen van een andere vrouw.

Het vluchtgedrag vind ik menselijk; we zoeken toch allemaal naar plaatsen en personen waarin en waarbij we ons gelukkig voelen? Het vreemdgaan maakt het precair, maar dit is niet iets dat Stijn voor de ziekte van Carmen niet deed. Wanneer de lust naar Roos omslaat in liefde worstelt Stijn met zijn geweten en hoewel hij Roos niet volledig kan loslaten, kiest hij uiteindelijk voor zijn Carmen en staat hij haar bij, in voor- en tegenspoed, tot de dood hen scheidt.

Aanrader

Komt Een Vrouw Bij De Dokter is een aanrader. Hoewel ik geen filmrecensent ben vind ik dat Carice en Barry de rollen realistisch en integer vertolken. Ook de muziek is treffend gekozen en het script vertelt het verhaal van Kluun goed, zonder warrige stukken waarbij je de draad verliest. Als laatste nog een tip: neem zakdoeken mee, ze zijn zeker nodig!

Blog ook gepost op DutchCowgirls.

Ik ben gek op animatiefilms. Cars, Monsters, Inc., The Incredibles en Wall-E, ze prijken allemaal in mijn dvdkast. Helemaal leuk zijn de korte animatiefilms die Pixar soms maakt als extraatje bij een film. Partly Cloudy is het extraatje bij UP, de nieuwste Pixar die op 8 oktober 2009 in de Nederlandse theaters in première gaat. Helaas is zijn “due to copyright restrictions” op Youtube alleen de eerste 30 seconden te zien, maar op Flabber zie de volledige versie van Pixars Partly Cloudy.

De zomer is nog niet eens officieel begonnen en ik heb al weer zin in het najaar!