Ik kijk naar mezelf in een grote spiegel. Verlegen, ietwat onzeker. Maar ook stralend. Mijn ogen zoeken via het spiegelbeeld de ogen van mijn moeder. Ik vind ze. Maar ik kan ze niet doorgronden. Huh? De ogen van mijn moeder, waarmee ik normaliter kan lezen en schrijven, vertellen me niet waar ik om vraag? Misschien komt het door de spiegel, vertroebelt die haar blik. Ik draai me om. Langzaam, want ik sta op een krukje die ik niet kan zien en straks val ik. Dat zou me toch een genante vertoning zijn!
Als ik ben omgedraaid zoek ik opnieuw de blik van mamma. Ik kijk vragend, maar ze vertellen me nog steeds niks. Of zie ik daar een twinkeling? Ik kan niet langer mijn mond houden. “En? Wat vind je?”. Het blijft stil. Langer dan ik van haar gewend ben, alsof ze haar woorden keurig afweegt. Ze glimlacht en zegt: “Je bent mooi.” Ik zie dat ze meer wil zeggen, maar ze houdt zich in. Alsof ze in stilte zegt: “Dit is iets wat je zelf moet beslissen, lieverd.”
Voorzichtig draai ik me weer om. Voetje voor voetje, op het onzichtbare krukje. Langzaam zie ik mijn spiegelbeeld opdoemen in de hoek van mijn linkeroog. Ik voel vlinders mijn buik. Opeens kan ik mezelf niet bedwingen en abrupt maak ik de rest van de draai af. “Oei, dat ging net goed!” Het is Siemona van de bruidswinkel die mijn hand pakt en voorkomt dat ik van het krukje val. Met een blos op mijn wangen kijk ik opnieuw naar mezelf in de grote spiegel. Daar staat een meisje die straks echt iemands vrouw wordt. Ja. Dit ben ik!
